خرید بازی Ghost Rider PS2 پلی استیشن 2

معرفی بازی Ghost Rider PS2

Ghost Rider یک بازی ویدیویی هک اند اسلش است که در سال ۲۰۰۷ برای پلی‌استیشن ۲، پلی‌استیشن پرتابل و گیم بوی ادونس بر اساس فیلم Ghost Rider محصول ۲۰۰۷ منتشر شد. در ابتدا قرار بود نسخه ایکس‌باکس آن نیز منتشر شود، اما لغو شد.

درست در زمان اکران فیلم، 2K یک ترفند بازاریابی هم افزایی دیگر را در فروشگاه های بازی در همه جا به ارمغان می آورد. اگر عنوان این مقاله قبلاً آن را نشان نداده است، من در مورد بازی ویدیویی Ghost Rider یا همانطور که دوست دارم آن را بنامم: Ghetto Devil May Cry  صحبت می کنم. شما فکر می‌کنید من بچه‌ام، اما صادقانه بگویم، دوست دارم بتوانم روحیه انتقام‌جویی را روی افرادی که بازی را ساخته‌اند تنظیم کنم. کسی باید آنها را مجبور کند تاوان جنایات خود را بپردازند.

گیم پلی بازی Ghost Rider پلی استیشن 2

پس تو روح سوار، روح بد انتقام، هستی که می‌خواهی انتقام بگیری؟ اگر فقط به همین راحتی کار می کرد. با چیزی که به راحتی می‌توان آن را «طرح» نامید، بازی را با دویدن در یک سری میدان‌های باز یا سوار شدن بر جاده‌های پیچیده بی‌معنی سپری می‌کنید. به طور خلاصه، این یک شکسته قطار در یک بازی است.

برای شروع، کنترل دوربین یک شوخی است، اما بیشتر به این دلیل است که کنترل دوربین وجود ندارد. برخی از عناوین توانسته اند عدم کنترل دوربین را برطرف کنند. گرچه Ghost Rider یکی از آنها نیست. از آنجایی که اکثر سطوح تقریباً منحصراً از فضاهای باز بزرگی تشکیل شده است که شما در اطراف آنها می دوید و با شیاطین یا نینجاها مبارزه می کنید (نپرسید، زیرا من هم نمی دانم) فکر می کنید کنترل دوربین امری مسلم است.

 به این ترتیب می توانید ببینید که با چه جهنمی مبارزه می کنید. در عوض، شما در بهترین حالت یک پوشش شفاف از هیولا دریافت می کنید که بین شما و دوربین قرار می گیرد، و پرتابه ها از ناکجاآباد بیرون می آیند.

ناراحتی واقعی زمانی است که با دشمنان «انتقام مهر» مواجه می‌شوید. این افراد تنها زمانی می توانند آسیب ببینند که سطح خاصی از ترکیب ساخته شده باشد، که باید بدون ضربه زدن انجام شود. من همه طرفدار یک چالش هستم، اما نمی‌توانم به خوبی از حملاتی که نمی‌بینم در راه هستند، اجتناب کنم.

 این یکی از دلایلی بود که من از مدرسه نینجا فرار کردم. اگر بازی فقط مشکلات دوربین داشت، باز هم لذت بخش بود، اما برای ترکیب مشکلات، سیستم مبارزه کم عمق است، ممکن است ماموریت های دوچرخه نیز وجود نداشته باشد، و طراحی سطح هرگز تا این حد ناموفق نبوده است.

هر مبارز سوم شخص به نحوه مبارزه شما برای پاهایش بستگی دارد، و GR در اینجا عضوی برای ایستادن ندارد. تکرارها و تغییرات معمولی دکمه (مربع، مربع، مربع، و غیره) وجود دارد، و با پیشرفت بازی ساخته می شوند، اما زمان بندی نقطه ای است.

 معمولاً در تلاش برای شروع یک ترکیب ترکیبی، در نهایت کار کاملاً متفاوتی انجام می دهم. این خیلی مشکل نیست، زیرا در واقع مبارزه فقط به هم زدن دکمه است تا زمانی که قدرت کافی برای رها کردن یکی از حرکات ویژه خود را بدست آورید.

ماموریت‌های دوچرخه در طول بازی Ghost Rider پخش می‌شوند تا یکنواختی کوبیدن سر را از بین ببرند. آنها به اندازه کافی خوب شروع می کنند، اما به سرعت به چیزی شبیه به تیراندازی اسکرول رو به جلو تبدیل می شوند. دوره‌ها همگی خطی هستند و چالش چندانی یا حتی هیچ بازی جالبی را ارائه نمی‌دهند، پس از سومین دوره، تقریباً به اندازه رفت و آمد روزانه شما هیجان‌انگیز است.

چیزی که شما را بی نهایت آزار می دهد، چیزی که شما را کاملاً خشمگین می کند که واقعاً این بازی را از قفسه برداشتید، این است که سطوح آنقدر خوب هستند که دو بار از آنها استفاده می کنند. من با چیزهای خوب شوخی می کنم. سطوح در بهترین حالت عرصه های گلادیاتوری هستند. دوبار چیزی جز خنده است. 

چیدمان سطح مجموعه ای از اتاق هایی است که از آنها عبور می کنید تا به مرحله موتور سیکلت برسید. سپس از طریق آن رانندگی می‌کنید و از یک سری میدان‌های دیگر به یک مبارزه «رئیس» می‌روید. به سطح بعدی درست است؟ تو فقط آرزو میکنی در عوض دقیقا همان راهی را که آمدی به عقب برمی گردی. همان اتاق‌ها در همان جاده برعکس به همان میدان‌های کادربندی بیرون می‌روند. درست است؛ تو می دوی و برمی گردی بیرون

حتی بدتر از آن، ماموریت های دوچرخه با پیشرفت بازی غیرقابل قبول تر می شوند. منظورم این است که من آسمان‌خراش را در جهنم می‌خرم، یا تونلی را که از درون غار می‌گذرد، اما جاده‌ای به اندازه کافی بزرگ برای آکروباتیک موتور سیکلت در یک پایگاه نظامی؟ ذهن به هم می ریزد. علاوه بر همه اینها، حتی با دو برابر شدن هم بازی زیادی وجود ندارد. همه گفتند که من بازی را در چیزی حدود 5 ساعت شکست دادم.

گرافیک بازی Ghost Rider پی اس 2

همیشه نقطه ای وجود دارد که می دانید وارد چه نوع بازی می شوید، برای Ghost Rider این در زمانی اتفاق می افتد که اولین صفحه منو را می بینید. همه صفحه‌های منو، نه فقط عنوان، بلکه منوهای فرعی بازی و صفحه‌های بارگیری شبیه چیزی هستند که از عنوان PS 1 گرفته شده است. تقریباً دردناک است که فکر کنیم برای ساختن آنها به کسی پول داده اند.

در بازی گرافیک کمی بهتر است. سطوح و پس‌زمینه‌ها قابل توجه نیستند، اما همین‌طور است، زیرا شما تعداد کمی از آنها را می‌بینید. یا با موتورسیکلت جهنمی از کنار آنها رد می‌شوید یا هیولای بدی که به شما حمله می‌کند بیش از حد حواس‌تان را پرت می‌کند.

به استثنای خود گوست رایدر و چند شخصیت اصلی دیگر، مدل‌ها بلوک هستند و جزئیات ندارند. شیاطین اصلی شبیه پوست رنگی هستند که دور قاب های سیمی پیچیده شده اند و شیاطین پرتابه حتی بدتر به نظر می رسند. تنها دشمنانی که تا نیمه خوب به نظر می‌رسند، نینجاها و دلقک‌ها هستند (بله، شما با نینجاها و دلقک‌ها می‌جنگید؛ می‌دانم که واقعاً منطقی نیست، فقط با آن بدوید.

Ghost Rider خودش یک مدل خوب است، اما بهترین قسمت او، همانطور که ممکن است انتظار داشته باشید، جمجمه است. چیزی که باعث می شود جمجمه ارزش صحبت کردن را داشته باشد این است که با افزایش رتبه ترکیبی خود، جمجمه تغییر رنگ می دهد تا جایی که شما را نشان دهد. این بازی عمدتاً بی‌ارزش با پیکسل‌ها است، اما به هر حال یک لمس خوب است.

ممکن است فکر کنید که با چنین مدل های شخصیتی غیرعادی ممکن است انیمیشن های ارزشمندی در جریان باشد. با این حال، شما اشتباه می کنید. شخصیت‌ها، چه دوست یا دشمن، سفت و سخت حرکت می‌کنند و اغلب به نظر نمی‌رسند که وزن زیادی برایشان داشته باشند. بسیاری از حرکت ها نیز غیر طبیعی به نظر می رسند. 

شاید گویاترین لحظه یکی از اولین صحنه های بازی باشد که در آن هیولاها را در حال خزیدن از روی چوب می بینید. واقعاً بیشتر شبیه میمون‌های پاراپلژیک مست است که از درخت می‌افتند، اما هنوز هم خطرناک است، درست است؟«داستان» بازی در پنل های کمیک روایت می شود که تا حدودی یادآور مکس پین است. آنها زیبا به نظر می رسند، اما همیشه کاملاً منطقی نیستند.

صداگذاری و موسیقی بازی Ghost Rider روح سوار

موسیقی متن تقریباً راک پس‌زمینه عمومی است. دارای گیتارهای الکتریک و درام‌هایی است که به اندازه کافی ملایم هستند که مانعی ایجاد نکنند، اما به اندازه کافی متمایز هستند تا به تنظیم صحنه کمک کنند. نوعی گاه به گاه راک

من دوست داشتم به عنوان یک مرد جلوه های صوتی برای این بازی کار کنم. می‌رفتم بیرون و ارزان‌ترین ضبط جلوه‌های صوتی را می‌خریدم که می‌توانستم پیدا کنم و سپس بقیه بودجه‌ام را با ژله و اسکیت یا شاید عادت کوکائینی ام مصرف می‌کردم. در هر صورت بازی با همان رفتار ضعیف روبرو می شود.

خوب است اگر بتوانیم بگوییم که صداپیشگی بخش مهمی از این عنوان است، حداقل چیزی مثبت است. هر کسی که تا به حال یک بازی ویدیویی انجام داده است می تواند به شما بگوید که این پیشنهاد چقدر بعید است. آنها در اینجا نیز اشتباه نمی کنند. راوی یک سم الیوت نه چندان قابل قبول است (کیست؟) و بقیه فقط آنجا هستند. مثل اینکه در مترو در راه استودیوی ضبط تست‌هایی برگزار می‌کردند و هرکسی که مشغول نبود این کار را پیدا کرد.

جمع بندی

همانطور که در بالا ذکر شد، من فکر می‌کنم 4 ساعت و 20 دقیقه طول کشید تا بازی تمام شود، حداقل این چیزی است که آخرین سیو من در این زمان بود. احتمالاً می‌توانید نیم ساعت دیگر را در تلاش‌های مجدد سطح انجام دهید، اما بیشتر از 5 یا 6 ساعت زمان بازی را دنبال نمی‌کنید. این قفل همه چیز را باز می کند به جز یک شخصیت پنهان.

سایر موارد اضافی تقریباً به اندازه خود بازی Ghost Rider جالب هستند. از نظر تئوری، آنها خوب هستند، برخی از مصاحبه های پشت صحنه، هنرهای مفهومی، عکس های فیلم و صفحات کمیک. صفحات کتاب کمیک لمس خوبی هستند، اما مانند هر چیز دیگری، آنطور که فکر می کنید جالب نیستند. از هر شماره ای که قفل آن را باز می کنید، فقط 5 تا 7 صفحه وجود دارد، بنابراین با وجود اینکه یک افزودنی خوب برای طرفداران کمیک است، تقریباً محتوای کافی وجود ندارد که ارزش آن را داشته باشد. سپس دوباره برای 20 دلار واقعاً می توانید اینقدر شکایت کنید؟

این بازی فقط احساس می کند که از در بیرون رانده شده است تا گرما و هیاهوی فیلم را به تصویر بکشد. سطوحی که بیشترین پولیش را داشتند و دشمنانی که همراه آنها بودند در E3 یک سال پیش نمایش داده شدند. بقیه چیزها تقریباً به خوبی رندر یا متحرک نیستند.

اگر اتاق شما با پوسترهای فیلم و کمیک پوشانده شده است و Ghost Rider دلیل اصلی وجود شماست، پس بازی را انتخاب کنید. اگر تا حدودی کمتر از افراد متخصص هستید، احتمالاً بهتر است پول خود را پس انداز کنید، مگر اینکه به دنبال یک شکست ارزان و بی فکر باشید.